FILOZOFIA EKOLOGII

Filozofia ekologii zajmuje się relacją pomiędzy człowiekiem a środowiskiem przyrodniczym w kontekście kryzysu ekologicznego. Inne określenia tej filozofii to ekofilozofia, filozofia środowiska, filozofia slow. Problematyka obejmuje m.in. przedmiot i metody ekologii, teorię i praktykę ochrony środowiska oraz przyczyny kryzysu ekologicznego.

Jest to stosunkowo młoda dziedzina filozofii. Zainteresowanie filozoficznymi aspektami ochrony środowiska i przyczyn kryzysu ekologicznego wzrosło w latach 60. XX wieku. Obecnie w filozofii ekologii dominują takie nurty jak:

  • ekologia głęboka – nurt tej filozofii zainicjowany został na początku lat 70. przez norweskiego filozofa Arne Naessa. Głosił on m.in., że pozaludzkie formy życia są wartością samą w sobie, i aby zachować ich bogactwo należałoby zmniejszyć populację ludzką i zmienić jej styl życia. Ekologia głęboka postuluje biocentryzm – czyli równość i wartość wszystkich bytów, idea ta przejawia się w zasadzie wywierania jak najmniejszego wpływu na inne gatunki zamieszkujące Ziemię. Naess chciał pokazać, że możliwe jest zjednoczenie ludzkich wysiłków w celu ratowania przyrody.
  • ekofeminizm – wyznawcy tego nurtu żywią przekonanie, że opresyjne zachowania wobec kobiet mają to samo źródło, co destrukcyjne traktowanie środowiska naturalnego;
  • praktyczna filozofia przyrody – wyrosła na gruncie niemieckim, gdzie tradycyjny przedmiot filozofii przyrody został rozszerzony o kontekst kryzysu ekologicznego. Człowiek traktowany jest jako cześć przyrody i posiada niezwykłe umiejętności dopasowania się do otoczenia. Człowiek aktywnie istnieje w przyrodzie i jednocześnie jest za nią odpowiedzialny. Ważne jest propagowanie koncepcji pokoju z naturą.

www.zbigniewpreisner.pl